Sawasdee Stories: My Thai Identity in the Global Lens
สวัสดีค่ะ! ถ้าให้เปรียบตัวตนความเป็นไทยของเราเป็นอาหารสักจาน ก็คงเป็น ‘ต้มยำ’ ที่มีรสชาติหลักคือ ‘ความเกรงใจ’... รสนุ่มๆ ที่ไม่อยากจะไปรบกวนใครเขา เราเคยคิดว่าต้มยำถ้วยนี้จะมีรสชาติแบบนี้ไปตลอด แต่แล้ววันหนึ่งเราก็เก็บกระเป๋าออกเดินทาง เพื่อปรุงรสชาติใหม่ๆ ให้ต้มยำถ้วยนี้ จากโตเกียว ไปนิวยอร์ก แล้วก็ลอนดอน แต่ละเมืองได้เติมเครื่องปรุงที่ไม่เคยคาดคิดลงไป รสชาติก็เปลี่ยนไปตลอดกาล
โตเกียว: ความใส่ใจที่ร้อยเรียงอย่างงดงาม
ก้าวแรกที่ไปถึง รู้สึกเหมือนกำลังชมการแสดงที่ซักซ้อมมาอย่างดี ผังเมืองถูกวางมาอย่างดี จนเรารู้สึกเหมือนมีคนคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะห้องน้ำ โถส้วมญี่ปุ่นนี่คือสุดยอดความใส่ใจ เหมือนเทคโนโลยีบอกเราว่า ‘ไม่ต้องห่วงนะ เราคิดเผื่อไว้ให้หมดแล้ว’
ความใส่ใจแบบนี้มีอยู่ทุกที่ ผู้คนเข้าคิวเป็นแถวตรง อย่างเงียบกริบ เวลาไปร้านอาหาร บิลจะถูกสอดมาในแฟ้มเล็กๆ อย่างนุ่มนวล เหมือนเป็นความลับ แล้วเราก็ค่อยๆ เดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ มันคือความเกรงใจที่เราคุ้นเคย แต่ใส่ศิลปะแทรกเข้าไป ให้ไม่รู้สึกถูกยัดเยียด
โตเกียวทำให้เราเห็นว่า ความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละ คือความคิดสร้างสรรค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
นิวยอร์ก: เสียงดังที่เปี่ยมด้วยพลัง
จากความสงบของโตเกียว เราวาร์ปมาเจอกับนิวยอร์กที่เหมือนละครบรอดเวย์ที่พร้อมปล่อยพลัง ถ้าโตเกียวคือเสียงกระซิบ นิวยอร์กก็คือเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ผังเมืองของที่นี่ ไม่ได้มีไว้ให้เราเดินสบายๆ การเข้าคิวที่นี่ไม่ใช่เส้นตรง แต่เหมือนเกมที่ทุกคนพยายามจะแซงกัน
การพูดจาตรงไปตรงมาในนิวยอร์ก ก็ไม่ใช่ความหยาบคาย แต่คือการเคารพความต้องการของกันและกัน การตะโกนใส่กันข้ามโต๊ะอย่างสนุกสนาน
มันสวนทางกับความเกรงใจโดยสิ้นเชิง แต่ก็ทำให้เรารู้สึกเป็นอิสระแบบแปลกๆ
นิวยอร์ก สอนให้เรากล้าที่จะส่งเสียงของตัวเองออกมาท่ามกลางความวุ่นวายอย่างนั้น
ลอนดอน: ตรงไปตรงมาอย่างมีเสน่ห์
เมืองที่ให้ความรู้สึกเหมือนได้นั่งในผับเก่าแก่แต่นั่งสบาย เป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์อยู่ทุกหัวมุมถนน ถนนหนทางที่คดเคี้ยว อาจจะดูไม่สมเหตุสมผล แต่มันทำให้รู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในเรื่องเล่าเก่าๆ เป็นส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างความเงียบของโตเกียวกับความวุ่นวายของนิวยอร์ก คิวของคนที่นี่เป็นระเบียบนะ แต่มันไม่ใช่ความเงียบแบบญี่ปุ่น เป็นการ chit chat เรื่องดินฟ้าอากาศกับคนแปลกหน้า
ลอนดอนสอนเราว่า เราสามารถเป็นคนชัดเจนและนึกถึงใจคนอื่นได้ในเวลาเดียวกัน
ต้มยำของเราเลยกลายเป็นต้มยำรสชาติใหม่ ที่มี base เป็นความเกรงใจแบบไทยๆ แต่ตอนนี้มันถูกปรุงให้จัดจ้านและกลมกล่อมขึ้น
เราได้เรียนรู้ว่าตัวตนของเราไม่ใช่สิ่งที่ต้องเก็บไว้ แต่เป็นสิ่งที่เติบโตและผสมผสานได้เสมอ เรายังเป็นคนไทยเหมือนเดิม...แค่เป็น version ที่คิดเร็วแบบคนนิวยอร์ก รักการเข้าคิวเป็นระเบียบแบบคนอังกฤษ และเห็นคุณค่าของห้องน้ำดีๆ เทียบเท่าคนญี่ปุ่น
บทความโดย ฐิติกานต์ เพาะโภชน์
TH
CN
EN
DE
JP
